Jung'un En Cesur İddiası: Işık Gölgenin İçinde

"Bir insanı gölgesiyle yüzleştirmek, ona kendi ışığını göstermektir."

Jung bunu söylediğinde büyük ihtimalle şunu kastetmiyordu: insanlara kusurlarını say, gelişsinler. Ama bu cümle çoğunlukla öyle okunuyor.

Oysa burada daha derin bir şey var.

Jung'a göre gölge, bilinçdışına ittiğimiz her şey. Utandığımız duygular, kabul edemediğimiz dürtüler, "böyle biri değilim" dediğimiz yanlarımız. Bunlar yok olmuyor, sadece görünmez oluyor. Ve görünmez olan şey kontrol edilemiyor.

Buradaki paradoks şu: gölgeyi ne kadar uzakta tutmaya çalışırsak, o kadar çok yer kaplıyor. Bastırılmış öfke sabırsızlık olarak sızıyor. Kabul edilmemiş korku, karar verememe olarak donuyor. Reddedilmiş kıskançlık, "o hak etmedi zaten" düşüncesi olarak çıkıyor.

Yani gölge, ışığı doğrudan söndürmüyor. Onu örüyor.

Gölgeyle yüzleşmek, o karanlık yanı kabul etmek demek. "Evet, bazen kıskandım. Evet, bazen korktum. Evet, bazen zarar verdim." Bu kabulün içinde tuhaf bir şey oluyor: o ana kadar enerjinin büyük kısmını alan gizleme işi duruyor.

Ve enerji serbest kalıyor.

Bu yüzden yüzleşme ışığı gösteriyor. Karanlığı yok ettiği için değil, karanlığı taşımak için harcanan gücü geri verdiği için.

Bunu uygulamak kolay değil, farkındayım. Çünkü gölgeyle yüzleşmek, "kötü yanlarımı kabul edeceğim" demek gibi geliyor. Ama Jung'un kastettiği bu değil. O yanlar zaten var, zaten seninle, zaten seni yönlendiriyor. Görmek onları daha güçlü yapmıyor; görülmeyenin gücü, görülmezliğinden geliyor.

Belki de Jung'un en cesur iddiası şu: ışık, gölgenin karşısında değil. Gölgenin içinde saklı.

Bastırılmış öfkenin altında çoğunlukla güçlü bir sınır duygusu yatar. Kabul edilmemiş korkun altında gerçek bir değer. Reddedilmiş kıskançlığın altında derin bir özlem.

Bunları görmek için önce gölgeye bakmak gerekiyor. Jung'un bu cümleyi söylemesi kolay olmamış olmalı, çünkü insanlara "en sevmediğin yanına bak" demek onları rahatlatmak değil, tam tersine rahatsız etmek demek.

Ama belki de rahatsızlık tam burada anlamlı hale geliyor. Gölgeye bakmak bizi daha iyi insanlar yapmıyor zorunlu olarak — daha bütün insanlar yapıyor. Ve bütünlük, iyilikten farklı bir şey. İyilik bir performans olabilir; bütünlük olamaz. Çünkü bütünlük, sahnede olmayan yanları da içeriyor. Gösterilmeyenleri, bastırılanları, "ben böyle değilim" denilenleri. Hepsini aynı anda taşıyabilmek — yargılamadan, kaçmadan — belki de Jung'un "individuation" dediği şeyin ta kendisi bu.