Tarihsel ilerleme neden öznel iyi oluşa dönüşmüyor — ve bu soruyu sormak neden hâlâ önemli.
Para önemli, ama eşiğin ötesinde ne arıyoruz?
Belirsiz, sürekli, düşük frekanslı bir ağırlık. Sebebi yok, referans noktası yok.
Gözlerimiz aynı sahneyi kaydediyor, ama zihinlerimiz bambaşka bir film oynuyor.
Duygu geçer. Anlam neden yerinde kalır?
Kabul etmek, teslim olmak değil
Bazı sürgünler bir yer değil, bir zaman özlemidir.
CV'ye girmeyen ama taşınan şeyler üzerine
Sınırlarını bilmenin küçülmek değil, harita çizmek olduğu üzerine.
"Kendi ayakları üzerinde duran insan" doğal bir hâl değil, sistemin işine yarayan bir tarif.
"Hayalin peşinden git" tavsiyesinin altında sessiz bir uyarı var: plan, gerçeklik testi ve kaynak yönetimi olmadan yapılan kovalamacanın geri dönüşsüz bir maliyeti var. Hayal bir pusuladır — yol değil.
